Bursitis.

Begin september ben ik aan mijn elleboog geopereerd, omdat een zenuw die daar loopt, klem zat. Ook zat er een soort “knikje” in mijn elleboog. De operatie ging goed, ik had een zogenaamd brachialisblock gehad als verdoving [ze verdoven je dan net onder je sleutebeen, zodat je gehele arm verdoofd is]. Helaas kon ik niet meekijken, omdat er een mooie groene, steriele doek voor mijn hoofd hing.

Na twee weken niet volledig mogen buigen [daarom 2 weken een stugge brace gedragen, want trouwens onzettend onhandig is als je lang haar hebt, en je dus geen vlecht of staart oid kan maken], mocht ik mijn arm weer wat gaan gebruiken. [Lange leve mijn dochters, die mijn haar die 2 weken konden doen, en mijn man die mij heeft geholpen bij douchen].

Eigenlijk ging het best goed, wat last van mijn litteken maar dat was alles.

Tot half oktober. Ik merkte dat ik meer pijn kreeg aan mijn elleboog, en dat er een zakje vocht hing. Gebeld met het ziekenhuis en ik mocht even langskomen. Bij de verpleegkundige. Zij zag het zakje ook en belde de plastisch chirurg, en stuurde mij met een tubygrip naar huis.

De dagen erna werden steeds pijnlijker en mijn arm steeds dikker. Weer gebeld, langskomen, en toen heeft ook de chirurg even gekeken. Diagnose; Bursitis [slijmbeursontsteking]. De chirurg kon geen verband leggen met de operatie [!!!], maar ik ben voor de zekerheid nog even bij de poli reumatologie langs gelopen. Die bevestigden dat het inderdaad een bursitis was, maar zagen zeker wel een verband met de operatie.

Ik loop nu nog met mijn arm in het verband, heb nog steeds pijn, en mag eind november terugkomen als het nog niet over is…..

Al met al is het allemaal dus tegen gevallen. En ik weet dat een bursitis bij reuma hoort [heb er op dit moment van schrijven ook 1 op mijn heup ;-(]. Maar ik heb twijfel of ik mijn andere arm ook laat operenen.

 

Wordt vervolgd.

Afbeeldingsresultaat voor bursitis olecrani

 

Advertenties

PTSS 1998-2018

20 jaar.

20 jaar geleden werd ik getroffen door een pijn, die ik nog nooit had gehad. De pijn dat je denkt je kind [baby 8 weken] denkt te verliezen. In 2004 gebeurde dat weer…[6 jaar oud].

De onmacht, de verslagenheid, de pijn, met niets anders te vergelijken.

In 2014 heb ik EMDR gehad, omdat de klinisch psycholoog constateerde dat ik PTSS [Posttraumatisch Stressstoornis] had ten gevolge van deze 2 gebeurtenissen. Dat heeft de ergste pijn weggehaald.

Wat ook wel heeft geholpen is dat ik er een boek over geschreven heb. Toen kwam alles weer boven, maar ik kon het ook op een rijtje zetten. Het had zich allemaal in mijn hoofd vast genesteld, weggestopt.

Nu heb ik nog angsten, en ben bijzonder snel geprikkeld door bv drukte.

En het gekke is [ik heb dus een zeldzame vorm van reuma] dat de PTSS er veel harder inhakt als de reuma. Soms probeer ik te begrijpen waarom ik moe en overprikkeld ben, en gooi het dan al snel op de reuma, maar hoe langer hoe meer ben ik ervan overtuigd dat de PTSS een grotere rol speelt.

Ik weet nog dat ik de therapeut vroeg, of dit ooit zou overgaan. Helaas kon zij dit niet beloven. Er was een grotere kans dat de klachten voor een groot deel aanwezig zouden blijven.

Soms lig ik op mijn daybed.. “omdat ik moet rusten voor mijn reuma”.. maar nee, nu weet ik dat het voor de PTSS is.

IMG_0359

 

Grenzen stellen

Sinds ik in 2014 mijn burn-out kreeg is mijn leven erg veranderd.

Ik moet nu grenzen gaan stellen en aangeven om te zorgen dat ik niet weer terug val. Zo moeilijk! Ik denk dat veel mensen met een vorm van reuma dit wel herkennen. “Vroeger” kon ik alles, ik had mijn eigen praktijkje, had 4 dochters onder de 3,5 jaar, een man die veel werkte, en het lukte mij allemaal om dit draaiende te houden. Zelfs toen bleek dat 1 van onze dochters autisme leek te hebben.

Nu, nu ben ik dus afgekeurd, moet veel rusten, boodschappen doen is al een hele opgave en het huishouden bijhouden ook.

Ik heb moeten leren om mijn grenzen aan te geven, niet alleen aan de buitenwereld maar ook bij mijzelf. Ik wil niet dat ik alleen maar bezig ben met dingen die moeten, maar zeker ook [of vooral] aan dingen die mij gelukkig maken [zoals mijn vrijwilligerswerk bij Reuma Nederland].

Het is en blijft een leerproces. Want zodra ik over die grens heen gaat, gaat mijn hoofd tollen, heb ik een kort lontje en ben ik moe.

Maar als ik het in de gaten houd, gaat het goed met mij. Ben ik gelukkig met wat ik heb en wat ik nog kan.

 

Xx

p.s. bij mijn speelt ook nog de PTSS mee.

Herkenning!?

Tijdens de afgelopen Reumauitgedaagd training kregen  ik oa terug van de cursisten dat het zo fijn is, dat je medecursisten herkennen waar jij [met reuma] mee te maken hebt. Dat kan van alles zijn. Verdelen van je energie over de dag, problemen op werk, vermoeidheid, over je grenzen gaan en ga zo maar door.

Ondanks dat ik mijn diagnose reuma ruim 10 jaar geleden kreeg, heb ik weer zoveel mogen leren. En wat het fantastisch om je eigen kennis en ervaring over te brengen.

Mijn reumatoloog vertelde dat ook zij heel positief is over de training, maar dat het voor mensen nog een drempel is om met de training mee te doen. En dat snap ik heel goed. Het is nogal niet wat, om te hele hebben en houden te vertellen. Maar uiteindelijk heb je de steun van de medecursisten en trainers, en kan je dat weer meenemen in de rest van de reis met reuma.

 

Herkennning? Ja!

herkenning

Als je moe bent…..

Afgelopen zaterdag ben ik begonnen met het geven van de training Reumauitgedaagd in Amersfoort. Mooi om te zien dat cursisten echt uit alle delen van het land komen!

Wat mij opviel was dat iedereen moeite had met zijn/haar dagverdeling. Cursisten die zich schuldig voelen om nee te zeggen als het even niet meer gaat, schuldig om te overdag rusten, om even een time-out te nemen. Schuldig tegenover werkgever, collega’s maar ook tegenover vrienden en familie. Terwijl dit bij ons zo ontzettend belangrijk is.

Een heel mooie trainingspunt dus.

Ik heb het ook moeten leren hoor, heb er jaren over gedaan, maar nu kan ik zeggen dat ik het onder de knie heb. Dagelijks rusten om erge vermoeidheid te voorkomen. Op een vast tijdstip, en indien nodig ook nog op een ander moment op de dag.

Over 2 weken zie ik ze weer, mijn cursisten, ik ben heel benieuwd naar hun verhalen.

als je moe bent

Bewegen met reuma

Met mijn achtergrond als fysiotherapeut weet ik als geen ander, hoe belangrijk bewegen voor je is. Zeker als je reuma hebt.

Of is het: helemaal als je reuma hebt. Bewegen zorgt voor een betere conditie, minder stijfheid, minder pijn. Allemaal factoren waarvan je denkt, nou dan gaan we toch bewegen?

En toch, is dat voor mij gemakkelijker gezegd als gedaan. Vaak ben ik te moe, ben te stijf of heb pijn. Bij kou en regen is het geen doen om naar buiten te gaan, en als het te warm is zweet ik mij een ongeluk [samen met die fijne opvliegers]. Eigenlijk is er altijd een excuus om niet te hoeven te bewegen. Maar in mijn achterhoofd zit telkens weer dat stemmetje: “je moet meer bewegen”.

Wel ga ik iedere woensdagmiddag naar yoga. Daar doen wij rustige oefeningen en ademhaling-, en ontspanningsoefeningen. Daarnaast probeer ik in de zomer alles op de fiets te doen [dat klinkt goed en veel, maar dat houdt in 2-3 keer per week 15 minuten fietsen], en soms doe ik in bed wat kleine oefeningetjes.

Maar is dat echt bewegen?

Vroeger deed ik aan hockey en tennis, en later gaf ik zwangerschapsgym, 4 avonden per week, waar ik alle oefeningen gewoon meedeed.

Ik weet dus dat ik moet bewegen, maar soms is het zo moeilijk.

 

In het reumamagazine

Niet zo heel lang geleden, werd ik naar aanleiding van een open dag in het UMCU gevraagd, of ik in het reumamagazine iets wilde vertellen over de nieuwe training van het Reumafonds. Tijdens deze open dag, hebben wij als ervaringsdeskundigen, energizers gegeven.

En zo sta ik dus nu in het reumamagazine, supertrots. Het is een mooi verhaal geworden samen met mijn Reumauitgedaagd! collega Joke. Wij hebben elkaar 3 jaar geleden ontmoet tijdens de train-de-traineravonden. Wij zijn elkaars “buddies” geworden, en hebben een hele fijne klik samen. Gedurende deze 3 jaar zetten wij ons vrijwillig in voor het Reumafonds door deze trainingen, maar voor nog tal van andere activiteiten voor het Reumafonds.

En als kers op de slagroom staan wij dus nu in het Reumamagazine.

En ik denk dat ik ook namens Joke kan spreken, dat wij hopen dat wij nu maar ook in de toekomst vele trainingen mogen geven voor andere mensen met reuma, en onze ervaringen kunnen delen.

 

reumamagazine1